մեր-մտքերը

Ոչինչ չեմ հասկանում

Wed, 13 Jul 2011 12:55:51 +0100

Գրում եմ ես ու հասկանում,
Որ շինծու են խոսքերը իմ,
Ջնջում եմ ես ու հասկանում,
Որ քանդում եմ շինած տունս:
Ծիծաղում եմ ու հասկանում,
Որ արցունքի ծով եմ դառնում,
Լրջանում եմ ու հասկանում,
Որ ժպտալու իրավունքս եմ գողանում:
Քայլում եմ ես ու հասկանում,
Որ անեզր ճամփաներս ծուռ են գնում,
Կանգնում եմ ես ու հասկանում,
Որ իմ վերջին գնացքից եմ ես ուշանում:
Կարդում եմ ես ու հասկանում,
Որ քարտեզում իմ ճիշտ ուղին ես չեմ գտնում,
Մոլորվում եմ ու հասկանում,
Որ ես ոչինչ,ոչինչ էլ չեմ հասկանում:

Խորհուրդ

Wed, 13 Jul 2011 12:50:04 +0100

Ուրիշի այգին քար մի՛ գցիր,
Որ քարկոծված չլինես,
Պատիվդ գետնից բարձր պահի՛ր,
Որ գետինը չմտնես:
Ուրիշի օջախը մի՛ պղծիր,
Որ տնաքանդ չլինես,
Խիղճդ փողով մի՛ վաճառիր,
Որ էժանով չծախվես…
Ուրիշի հացով մի՛ կշտացիր,
Որ սովամահ չլինես,
Սեր ու բարիք դու բաժանի՛ր,
Որ հարգանքի մեջ ապրես...

Անվերնագիր

Wed, 13 Jul 2011 12:44:17 +0100

Երբ հողմերն են նորից մոլեգնում
Ու ցասման կրքով գրոհում վրադ,
Մրրիկ մի՛ դարձիր ու մի՛ փոթորկվիր,
Այլ հիշի՛ր,որ զեփյուռներ դեռ կան:
Երբ խավարում է լույսը աչքերիդ,
Ու մթությունը փարվում է սրտիդ,
Դու մի՛ հանգցրու ճրագը լույսի,
Այլ հիշի՛ր,որ արևներ դեռ կան:
Երբ անձրևներն են քեզ ալեկոծում
Ու հոգուդ առուն ափերից հանում,
Դու մի՛ խենթացիր,ու մի՛ վարարիր,
Այլ հիշի՛ր,որ աղբյուրներ դեռ կան:
Իսկ,թե չար են մտքերդ խռով
Ու հնազանդ ես չարի խորհրդին,
Էլ մի փոշմանի՛ր ու մի ափսոսա՛,
Այլ հիշ՛իր,որ դու այլևս չկաս...

Ուզում եմ...

Sat, 09 Jul 2011 07:13:10 +0100

Անթափանց մթի ահեղ լուսատու,
Լուսի՛ն,շունչ տուր ինձ,
Ապրել եմ ուզում…
Լուսեղեն երկնի անհաս կենսատու,
Ա՛րև,հուր տուր ինձ,
Վառվել եմ ուզում…
Դու օվկիանի անծանոթ ճամփորդ,
Կոհա՛կ,համբույր տուր,
Հարբել եմ ուզում…
Իմ մեջ բաբախող մի փոքրիկ էակ,
Սի՛րտ իմ,սեր տուր ինձ,
Սիրել եմ ուզում…

Մի օր էլ գնաց,հեռացավ անդարձ,
Էլ չի լինելու մի այսպիսի օր,
Այս օրն էլ գնաց,գլորվեց անցյալ
Ու չի դառնալու այլևս ներկա,
Այս օրն էլ գնաց ու դարձավ մի հուշ,
Հուշ,որ երբևէ էլ չեմ հիշելու,
Մի օր էլ անցավ,արևն հեռացավ,
Մի անուշ քուն աչքերիս ժպտաց,
Մի լուսե անուրջ,մի չքնաղ երազ,
Ջերմացրեց հոգիս ու անդարձ գնաց,
Էլ չեմ տեսնելու,էլ չեմ զգալու,
Մի օր ,մի երազ թռան հեռացան,
Ավա՜ղ էլ չեն գա,ափսո՜ս,որ չեն գա…

Մտորում

Sat, 09 Jul 2011 07:08:32 +0100

Կյանքը գալիս է ու անց է կենում,
Լոկ անպատասխան հարցեր է թողնում,
Ստվերներն են լուռ պատասխանում,
Թե ով էր եկել և ուր էր գնում:
-Թախծոտ ստվերնե՛ր,փախչող ստվերնե՛ր,
Հոգուս կոտրված,ջինջ հայելինե՛ր,
Պատասխան տվեք հարցերիս բազում,
Ո՞վ եմ այս կյանքում և ի՞նչ եմ ուզում:
–Անզիջում պայքար,գիշատիչ ցասում,
Ո՞վ է այս կյանքում իր տեղը զիջում,
Ոչ մի բանական,«ծուռ»մարդ արարած,
Չի հանել ծովից նավը խորտակված,
Բոլորը գալիս՝խեղդվում են ծովում,
Խենթ ալիքների խաղալիք դառնում,
Լոկ հարցեր են նրանք կտակում,
Որ սերունդների նավակն են խարխլում:
Հարցեր անիմաստ,հարցեր բազմազան.
Ո՞վ եմ այս կյանքում,ո՞վ է իմ մուսան,
Ի՞նչ է ապագան,ո՞վ փոխեց ներկան,
Ո՞վ ինձ կարոտեց,ո՞վ ինձ մոռացավ,
Ո՞վ ինձ անիծեց,ո՞վ բախտս խլեց,
Ո՞վ փառաբանեց,ո՞վ քննադատեց,
Ո՞վ անկեղծ ժպտաց,ո՞վ արհամարեց,
Ո՞վ մաքուր սիրեց,ո՞վ դավաճանեց,
Ո՞վ իմ անունով սուտ երդում տվեց,
Ո՞վ ինձ հավատաց, և ո՞վ ինձ ստեց,
Ո՞վ կարոտագին սիրով բարևեց,
Ո՞վ իմ այս երգին վերջաբան գրեց:
Հարցեր անիմաստ ես շատ եմ լսել,
Բայց պատասխաններ երբեք չեմ տվել,
Պատասխանները գտի՛ր ինքնուրույն,
Թե ով ես եղել և ու՞ր ես գնում:
–Այս ինձ հորդորեց ստվերն իմ սրտի,
Լոկ ես եմ տերն իմ կյանք ու բախտի,
Ես եմ որոշում թե՛ իմ ապագան,
Թե՛ գալիք օրը,թե ի՛մ վառ ներկան: